« Προσκύνημα στις Παναγιές»

 pan3

Κι ενώ το καλοκαίρι σιγά-σιγά ολοκληρώνεται κι αφού γιορτάσαμε και το «Πάσχα του καλοκαιριού» το δεκαπενταύγουστο δηλαδή, με τις καθημερινές παρακλήσεις στην Παναγία μας, όλοι, επισκέπτες αλλά κυρίως οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού μας και των γύρο χωριών, περιμένουν να σημάνει τη λήξη των διακοπών η παρακολούθηση της λειτουργίας και το προσκύνημα στις «Παναγιές» ανήμερα της «Τίμιας Ζώνης» της Παναγίας-Μητέρας μας στις 31 Αυγούστου πάνω εκεί στους βράχους τους Χωραϊτικους.

Εδώ ένα κάτασπρο εκκλησάκι γαντζωμένο στους απόκρημνους βράχους αγναντεύει τον κάμπο και την κοιλάδα του Ερύμανθου, προσφέροντας μια θέα μοναδικής ομορφιάς.

Από τα πεζούλια του προαύλιου χώρου έχεις την αίσθηση πως βρίσκεσαι σ’ ελικόπτερο και η ματιά ότι αγκαλιάζει όλη την περιοχή.

Το εκκλησάκι έχει την εξής ιδιομορφία: η Βορινή πλευρά του, η Ανατολική, η Δυτική και η οροφή του είναι ο ίδιος ο βράχος, μια αγκαλιά δηλαδή, μέσα στο βράχο και μόνο στη νότια πλευρά υπάρχει ένας τοίχος, που αφήνει την πάνω μεριά του ελεύθερη, έτσι που σε ολονυκτίες τ’ αστέρια τ’ ουρανού και το φεγγάρι να είναι οι πολυέλαιοι της εκκλησίας.

Απ’ την οροφή αυτή του βράχου στάζουν σταγόνες «τα δάκρυα της Παναγιάς», όπως πιστεύεται, κατά την ώρα που βγαίνουν τα «Άγια». Μέγιστη ευλογία θεωρείται μια τέτοια στάλα-δάκρυ να πέσει σε κάποιον πιστό.

Υπάρχει μαρτυρία ότι το εκκλησάκι αυτό χτίστηκε πριν 200 χρόνια περίπου, εφημερεύοντος του πατρός Ηλία Παπαηλιού,  εφημέριου Νεμούτας, που βοηθήθηκε οικονομικά και από τον αδελφό του Βασίλειο Ψαρά.

 Σήμερα το εκκλησάκι ανήκει διοικητικά στη Χώρα. Για  την ανέγερση του σ’ αυτό το απόκρημνο σημείο λέγεται ότι τους οδηγούσε μια λάμψη ορατή απ’ την περιοχή της Ελαίας  του Σεϊντάγα.

Η λάμψη αυτή εντοπιζόταν 50 μ. περίπου ψηλότερα από εκεί που είναι σήμερα το προαύλιο, αλλά επειδή το σημείο αυτό ήταν δυσπρόσιτο και απροσπέλαστο για την ανέγερση, το εκκλησάκι κτίστηκε χαμηλότερα και ακριβώς δίπλα υπάρχει και νερό, που υδροδοτεί την πέτρινη βρύση, που κι’ αυτό είχε εντοπίσει ψηλότερα μια ποιμενίς, που είχε δει ένα τραγί απ’ το κοπάδι της με βρεγμένο πηγούνι.

Για εκεί πάνω, λοιπόν, από τα χαράματα της 31ης Αυγούστου μπουλούκια-μπουλούκια πήγαιναν οι συγχωριανοί είτε με τα πόδια, είτε με γαϊδουράκια, όσοι βέβαια διέθεταν.

 Μεγάλοι και παιδιά, όλοι κουβαλώντας λαμπάδες που είχαν τάμα και φαγητό για μετά τη λειτουργία, καθώς θα στρώνονταν κάτω στα πλατάνια για να φάνε ότι είχαν ετοιμάσει αποβραδίς.

Ξεκινούσαν, έτσι, από το χωριό κατηφόριζαν απ’ το μονοπάτι της σπηλιάς του «Μπούζα» περνούσαν απ’ τη γέφυρα της Ελαίας, στου Σεϊντάγα, στη Xωραίτικη όχθη του Ερύμανθου και μετά από 500μ. ανηφόριζαν από μονοπάτι που τους οδηγούσε στο εκκλησάκι.

Εδώ συναντιούνται συγγενείς, συμπέθεροι, φίλοι, κουμπάροι απ’ τον Ξηρόκαμπο, απ’ την Αχλαδινή, απ’τηΝεμούτα, απ’ το Νιχώρι, απ’ τη Χώρα, απ’ το Σεϊντάγα .

Κάποιοι μάλιστα κάτοικοι, όπως ο Τσιλιγκίρης και ο Κουταβές έσφαζαν τα χοιρινά τους που τα εξέτρεφαν ελεύθερα και τα πουλούσαν στους πανηγυριώτες.

Έτσι μάλλον, καθιερώθηκε η ψητή γουρουνοπούλα  που και σήμερα πουλιέται μετά τη Θεία Λειτουργία.

Έχοντας ευχαριστηθεί, λοιπόν, πνευματικά και αφού πήραν την ευλογία της Παναγίας και των ιερέων, απολαμβάνουν την ψητή γουρουνοπούλα και πλήρεις από κάθε άποψη φεύγουν για το ξεκίνημα της νέας χρονιάς, γιατί για την Ορθόδοξη Εκκλησία, το έτος ξεκινά την 1η Σεπτεμβρίου.   

(ημέρα γιορτής 31η Αυγούστου)