Μια βόλτα στους καταράκτες του Ερύμανθου

kataraxtis1Ζαλωθήκαμε τα σακίδια μας και μέσα από κατηφορικό χωματόδρομο χανόμαστε στην πυκνή βλάστηση. Γινόμαστε αμέσως πρωταγωνιστές στο σκηνικό μιας ταινίας επιστημονικής φαντασίας που η μία έκπληξη διαδέχεται την άλλη!
Όσο κατηφορίζουμε προς τα έγκατα του φαραγγιού τα χρώματα λιγοστεύουν… όλα γίνονται καταπράσινα! Το μονοπάτι στενεύει καθώς κινείται κατά μήκος των ρεματιών, τα πατήματα δυσκολεύουν και τα βλέμματα κοιτούν μόνο κάτω. Ένας μικρός ανήφορος και βρισκόμαστε μπροστά στον πρώτο καταρράκτη:

kataraxtis3ΤΗΣ ΜΠΑΡΟΥΤΟΣΠΗΛΙΑΣ χωμένος στη σχισμάδα ενός βράχου, απόμακρος από τα ανθρώπινα βλέμματα, καταφύγιο των κλεφτών και των αρματολών της περιοχής όπου σ’ εκείνο το σημείο έκρυβαν τα πυρομαχικά τους στο μεγάλο αγώνα! Μετά από λίγο, γυρνώντας προς τα πίσω επιστρέφουμε πάλι στο φαρδύ χωματόδρομο, για να μαζέψουμε λίγες ακτίνες του μεσημεριανού ήλιου, λίγο πριν χαθούμε και πάλι στην οργιαστική βλάστηση. Το μονοπάτι πάλι στενεύει, κατηφορίζει, καθώς ένας γνώριμος ήχος φτάνει στα αυτιά μας, μαζί με φωνές έκπληξης και θαυμασμού! 

kataraxtis2

Βρισκόμαστε τώρα μπροστά σε μια υδάτινη κουρτίνα τουλάχιστον 20μ. που ξεχύνεται μέσα από ένα κοίλωμα του φαραγγιού. Καθάριο νερό βρίσκει διέξοδο στο σημείο αυτό για να συνεχίσει το ταξίδι του προσφέροντας ένα θέαμα μοναδικό! Σκηνικό από έναν κρυμμένο παράδεισο! Μια αγαλλίαση μαζί με ένα ξάφνιασμα καθώς το κρυστάλλινο νερό ραπίζει τα σώματα όσων αποφάσισαν να αφεθούν στα ανελέητα χτυπήματα του υγρού στοιχείου! Ακριβώς δίπλα και αριστερά μέσα από ένα
 σπηλαιώδες άνοιγμα, ένας δεύτερος μικρότερος. Από τη συνεχή ροή έχει σχηματίσει μια υδάτινη κολόνα πορφυρό-τυρκουάζ χρώματος!

Το όνομά τους:

ΤΑ ΧΩΝΙΑ: 1 ώρα και 15 λεπτά περίπου πεζοπορίας από τη στιγμή που ξεκινήσαμε. Φωτογραφίες, παιχνίδια με το νερό, στιγμές χαλάρωσης και προσωπικής ηρεμίας μέχρι που οι φίλοι μας, μας ενημερώνουν ότι παρακάτω μας περιμένει κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό! 

 

Επιστρέφουμε στο βασικό μονοπάτι για να βρεθούμε και πάλι στο ‘’Ρέμα Χαρατσαρίου¨. Κινούμαστε κατά μήκος της κοίτης αντίθετα με τη ροή των νερών. Λασπωμένα στενά περάσματα υπό τη σκιά πανύψηλων τοιχωμάτων. Μια στροφή, μια δεύτερη και το δεύτερο ¨κινηματογραφικό¨ σκηνικό μας παραπέμπει στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών»

kataraxtis4Ένα μεγάλο κομμάτι του 

βουνού έχει πέσει δημιουργώντας μια τεράστια φυσική αψίδα! Πραγματικό ΘΕΟΓΕΦΥΡΟ (το όνομα του καταρράκτη… όνομα και πράγμα). Ένα παράθυρο σε έναν κόσμο ονειρικό, πανδαισία χρωμάτων, ήχων και εμείς μικροί και αδύναμοι να προσεγγίσουμε αυτό το αριστούργημα της φύσης… άφωνοι καθώς ένας εκκωφαντικός θόρυβος από τα αέναα ύδατα καλύπτει τις σκέψεις όλων, παραδομένοι όλοι στην ομορφιά που μας περιβάλλει σ’ αυτή τη μοναδική γωνιά της Ελλάδας!!! 


Συνεχίζουμε για να συναντήσουμε και πάλι το Ρέμα. Μια σιδερένια γέφυρα, πνιγμένη στα πλατάνια, θα μας οδηγήσει απέναντι στο μικρό οικισμό της Ελαίας, χτισμένος πάνω στις όχθες του ποταμού. Μια καλησπέρα στους ελάχιστους κατοίκους, μετρημένοι στα δάχτυλα των δύο χεριών. Άνθρωποι ευτυχισμένοι ή ξεχασμένοι; Κατ’ επιλογήν ή εκ των πραγμάτων;


kataraxtis7Κι από εκεί λίγα μέτρα πιο κάτω ένας καινούριος παράδεισος! 

Κι αν πριν τα κορμιά των ¨τολμηρών¨ παραδόθηκαν στα ραπίσματα του υγρού στοιχείου, στο καινούριο σκηνικό δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη. Κάποιος μικρός δισταγμός στα βότσαλα της όχθης και μετά όλοι σαν μια σκέψη, ένα σώμα, μέσα στα κρυστάλλινα νερά του παραπόταμου με το όνομα ΖΑΛΗ.

Και πώς να μην ζαλιστείς από την ευδαιμονία που χαρίζει στο σημείο αυτό ο ποταμός; Εδώ κυλάει πλούσιος, στοργικός… Παιχνίδια με φόντο πρωτόγνωρο… κόντρα στο ρεύμα, μαζί με το ρεύμα, έρμαια των αισθήσεων! Ένας τόπος πλημμυρισμένος από πλατάνια. Στην πέρα όχθη, οι καταρράκτες του ΑΪ-ΓΙΑΝΝΗ ,τέσσερις στον αριθμό, άλλοι πιο μικροί, άλλοι πιο μεγάλοι μας καλούν σε καινούριες συγκινήσεις

Φτάνει άραγε ο χρόνος για να ρουφήξεις μέσα σε λίγες ώρες αυτά που σου προσφέρει αυτός ο ευλογημένος τόπος; Όχι . Γι αυτό κι εμείς θα ξανάρθουμε. Η υπόσχεση από όλους μας κοινή!



Επιστροφή στην καθημερινότητα της πόλης, επιστροφή στην αρχική σκέψη: